> Titel < Consumptiefederalisme 'op Vlaamse wijze'

> Datum < 24 september 2011

> Auteur < Christian Leysen

Vlaanderen wil tot de sterkste regio’s van Europa behoren, is het credo van de Vlaamse regering. Goed bestuur. Begroting in evenwicht. Investeren in de toekomst. Modeldemocratie. De ‘beslissing’ om een deel van de Oosterweelverbinding toe te kennen aan Noriant is echter een duidelijke stap in de verkeerde richting. Haar eigen ombudsman tikte de Vlaamse regering zopas nog eens op de vingers omdat ze ‘geen klare taal’ spreekt. Financiale hoogstandjes zoals de BAM-constructie om investeringen buiten de begroting te houden mogen op instructie van de EU niet langer gebruikt worden. Basisconcepten van ruimtelijke ordening worden over het hoofd gezien. Files vermijden via doorgedreven intelligente verkeerssturing met moderne technologie lijkt uit den boze. De mondige burger laat zijn stem horen via het afdwingen van een referendum, maar wordt genegeerd. Onderbouwde voorstellen van actiegroepen en fora van bedrijfsleiders en academici mogen niet ten gronde onderzocht worden. Neen. Zo wordt Vlaanderen zeker geen sterke regio. De Vlaamse regering ‘beslist’ telkens weer, maar blijft steeds steken in het moeras van een oorspronkelijke welbedoelde maar slecht gestuurde en slecht geconcipieerde aanpak van het mobiliteitsprobleem in Antwerpen. ‘Management by declaration’, de nieuwe mantra. Door te zeggen dat men beslist, doen geloven dat men beslist heeft. De beslissing van de Vlaamse regering om de eerste fase toe te wijzen aan Noriant is er een ‘mits goedkeuring van de EU’. Met andere woorden, men wil ons doen geloven dat men een echte beslissing genomen heeft, terwijl elke deskundige weet dat de EU-instanties naar alle waarschijnlijkheid een nieuwe aanbesteding zullen eisen. Een beslissing gemotiveerd met een grove onwaarheid: men wil beginnen met een stuk waarover iedereen het eens is. Neen, de consensus bestaat over het traject Ekeren-Wommelgem en zelfs in grote mate over de verbinding Wommelgem-Wilrijk, maar niet over enig gedeelte van de Oosterweelverbinding : die werd verworpen in het Antwerpse referendum. Op basis van de studies van Transport & Mobility Leuven kwam het Meccanoplan reeds als het betere alternatief uit de bus. Maar dit Meccano-plan mag niet onderzocht worden door de Vlaamse regering. De Vlaamse regering geeft tegelijkertijd groen licht om een nieuwe gevangenis zo in te planten dat een onderdeel van het Meccanotracé, met name het voorziene op- en afrittencomplex in Melsele/Beveren, technisch onmogelijk wordt, waardoor het alternatieve tracé in de toekomst moet afgeschreven worden. Een andere inplanting - op dezelfde locatie - is mogelijk en behoudt de mogelijkheid tot aanleg van het Meccanotracé. De compromis’beslissing’ van september 2010 van de Vlaamse regering, gedoopt 'Masterplan 2020 ' (om de woorden Oosterweel en BAM niet langer te moeten hanteren) is een zwaktebod zowel vanwege het kostenplaatje, de technische haalbaarheid, het verkeersoplossend vermogen als de impact op de leefbaarheid voor de stad. Daarom pleit het Forum voor een prioritaire aanpak van de Oosttangent van het Meccanoplan, die tevens opgenomen is in het Masterplan 2020 van de Vlaamse regering. Hierover is iedereen het echt eens. Het Forum pleit uitdrukkelijk voor de implementatie van intelligente verkeerssturing, niet net voor het oprijden van het Antwerpse knooppunt, maar reeds aan of voor de landsgrenzen, want de mobiliteit in Antwerpen is een regionaal gegeven. Bovendien vraagt het Forum bij de uitvoering voor de gevangenis te Beveren rekening te houden met de mogelijke aanleg in een latere fase van de Westtangent van het Meccanotracé. Vlaamse regering, sluit u niet op in uw eigen gelijk door alternatieven uit te sluiten! BERX Sinds de compromisbeslissing van de Vlaamse regering in het Oosterweeldossier einde 2010 stijgt de consensus dat de geijkte procedures die gepaard gaan met zulke infrastructuurwerken opnieuw dienen doorlopen te worden. Alle lof verdient Gouverneur Cathy Berx voor de opdracht om voor de Oosttangent, de omleiding via A102 en R11 bis op de rechteroever, een streefbeeldstudie te maken met consultatie en inspraak van alle stakeholders, gemeentebesturen en actievoerders inbegrepen. Waarom op rechteroever de juiste aanpak, en op linkeroever opnieuw in de oude ziekte vervallen? Het Forum 2020 heeft aangetoond dat academici, bedrijfsleiders, consultants, actiegroepen en milieubewegingen een gemeenschappelijk standpunt kunnen innemen met een ruim maatschappelijk draagvlak in een uiterst complex dossier. Zij zijn bereid de ingeslagen weg van opbouwende inspraakprocedures zoals voor de Oosttangent mee te steunen en te schragen om nu eindelijk tot een realistische, haalbare en betaalbare oplossing te komen voor de Antwerpse mobiliteit. De ‘beslissing’ van toewijzing is wellicht bedoeld om niet met lege handen voor het Vlaamse Parlement te komen, één jaar na de vorige ‘beslissing’. De mobiliteit verdient beter dan een (onbetaalbaar) politiek compromis: ze verdient een gefaseerde, betaalbare en maatschappelijk gedragen efficiënte oplossing. Of gaat het er om vooral geen geld in de Vlaamse kas te houden door het snel in halve infrastructuurprojecten te steken. Om zo te vermijden dat de federale begroting zou kunnen gesaneerd worden, of om nog ergers te vermijden : met een overschot onze Waalse landgenoten financieel een handje toe te steken. Consumptiefederalisme ‘op Vlaamse wijze’. Is Vlaanderen nu echt gebaat met een tunnel onder de Schelde die uitmondt in een put nabij het vroegere Noordkasteel, zonder dat een aansluiting op de Ring technisch en financieel haalbaar èn mobliteitstechnisch zinvol is ? Neen !