Waarom de VLD niet in de Vlaamse regering moet  De essentie van een democratisch regime is de mogelijkheid voor de kiezer om een wissel aan de top van het beleid te bewerkstelligen. De Fransen noemen dat ‘l’alternance du pouvoir’. De boodschap dat drie belangrijke partijen zich verplicht voelen om met elkaar te regeren bij gebrek aan een ander alternatief is de negatie van dit principe.
De VLD moet derhalve ernstig overwegen de kelk van een regeringsdeelname aan zich te laten voorbijgaan. Niet omdat de VLD in de Vlaamse regering slecht gepresteerd heeft. Integendeel. De pers oordeelde immers dat de liberale ministers het best presteerden in vergelijking met hun socialistische of groene collega’s. De VLD werd wellicht afgestraft voor een slecht onderhandeld federaal regeerakkoord dat tot het debacle omtrent het migrantenstemrecht heeft geleid, of omwille van de ongelukkige stoelendans in de Vlaamse regering, of het verwarrend optreden van de federale premier in de Vlaamse en Europese verkiezingsstrijd. Wat het ook weze, de VLD heeft op één jaar tijd een vijfde van zijn kiezers verloren. Dit noopt tot bezinning. Dit kan niet in een sfeer waarbij één andere partij buiten de regering opnieuw het centraal gespreksthema is en het belangrijkste bindmiddel vormt van een coalitie van drie partijen. Als ondernemer ken ik geen enkel bedrijf, instelling of organisatie die als marktleider continu reclame zit te maken voor het slechte product van de concurrentie. Dit is echter wat tijdens de voorbije verkiezingscampagne voor de zoveelste keer gebeurd is. De schutskring waardoor men een bepaalde partij klein wil houden, wordt al te vaak gebruikt om de eigen drang naar regeringsdeelname te rechtvaardigen en is alleszins het subtiele wapen van de linkerzijde om zich onmisbaar te maken. Sommige hoogdravende pleidooien overstijgen het niveau van intellectuele zelfbevrediging niet. Politieke partijen moeten eerst in eigen boezem kijken vooraleer anderen de les te spellen. Het Agusta-schandaal of het het al te lang tolereren van corruptie en incompententie aan het hoofd van de Antwerpse stadsadministratie liggen nog te vers in het geheugen : de kiezer slikt de gedragscode, opgelegd door partijen die zelf de bal meer dan eens hebben misgeslagen, niet. Het leidt zelfs tot de omgekeerde reactie. Men stemt niet meer voor iets, maar eerder tegen de arrogantie van degenenen die de les spellen. Ten onrechte heeft de liberale partij haar verschil met haar andere regeringspartij niet voldoende duidelijk gemaakt. Gratis bestaat niet. De mensen willen dat wel horen, maar weten dat het niet kan. De modale Vlaamse burger begrijpt wel dat hij de rekening betaalt voor de ‘gratis’ bussen te Hasselt of andere cadeautjes van de overheid. Liberalen staan voor minder staat en de eis tot minder belastingen moet men durven vertalen naar het afschaffen van een aantal ‘geschenken’ en ‘verworven misbruiken’. Het succes van de meest radicale oppositiepartij is ook het succes is van de best georganiseerde partij. Na het Blok-proces nam de veroordeelde partijtop de communicatie in handen en bepaalde het verkiezingsthema ‘vrije meningsuiting’, terwijl alle andere partijen met hun mond vol tanden bleven staan wachten op ik weet niet wat. Hadden zij als eersten op een rustige en coherente manier gecommuniceerd ‘dat het goed is dat de Belgische rechtbanken het aanzetten tot haat en intolerantie bestraffen’, dan was de verkiezingsuitslag wellicht heel anders geweest. Ik ben tegenstander van elk beleid en elke partij die intolerantie en populisme van laag allooi in haar programma heeft. Ik kom op voor mijn eigen principes, maar geloof niet dat ik, noch eender welke partij de anderen moeten voorschrijven wat mag en wat niet. De liberalen doen er goed aan er ernstig over na te denken hun beste krachten niet in de regering te plaatsen, maar in te zetten om een sterk liberaal programma, een sterke organisatie en een sterke interne en externe communicatiestrategie uit te werken. Laat anderen de proef op de som nemen om zonder de liberalen, al dan niet met de steun van de echte overwinnaar van de verkiezingen, een goed beleid te voeren. In de oppositie zetelen is geen schande, het is zelfs een goed middel om te herbronnen. Voor een keer kunnen de liberalen iets leren van de groenen. Ga voor je eigenheid. Laat de VLD in het Vlaams Parlement vanuit de oppositiebanken haar maatschappelijke visie gebaseerd op vrijheid én tolerantie duidelijk maken, het Blok het vuur aan de schenen te leggen om zo bij de volgende verkiezingen een sterk liberaal programma aan de kiezer als echt alternatief voor te leggen. Christian Leysen
Ondernemer en lid van de VLD Juni 2004
|
